سرای کهن
از گذر در ره پر پیچ و خم و پست و بلندی که بَرَد هوش مرا هیچ نگویم
حرف من قصه ی یک زندانیست
او که هر ثانیه اش فکر رهایست
من از زنجیر
من از شبهای بی پایان
حکایت ها بسی دارم
من از تنها
من از خسته
من از دلگیر آشفته
شکایت ها بسی دارم
از آن کلبه که در پیچ و خم زلفی بنا کردم
وزآن دل ریش آزرده که نام ام را به او دادم
از آن روح ترک خورده
وزان چشم برآشفته
از آن دل، آن دل بی تاب سرگشته
وزان صبری که زیر سقف دل قامت دوتا کرده
روایت ها بسی دارم
در این بیقوله ی مخروبه ی عریان
صدای شیحه ی سرما
ز پی بر می کند بنیان
چه آسان
چه دشوار است تجسم کردن گرمای تابستان
چه می دانی از این دلتنگی ی ملعون بی پایان؟
چه دل تنگم
چه می دانی از این ابر سیاهی که به جز ماندن نمی داند؟
تو می دانی سکوتی مبهم و سنگین
که می ساید سرایم را
چه کابوسی شود شبها؟
تو می دانی پریشانی ی من از چیست؟
گدازان است اعماق وجودم
تو از آتش فشاندن هیچ می دانی؟
تو می دانی که پولاد صبوری طاقتی دارد؟
تو می دانی و من دانم که می دانی
که سر بر کنج دیوار دل ات محزون
نهادی تا سحر مبهوت
مغموم
اسیری را تو می دانی
تو از زندان و زنجیر و سیاهی قصه ها دانی
تو می دانی که آن ابر سیه، بارش نمی خواهد
که بلعیدست بغض خود چو خنجر در گلوی خشک بی تاب اش
تو می دانی و من دانم که می دانی
دلم تنگ است
برای خواب بی کابوس
برای لحظه ای بارش
برای وسعت دریا
برای جرعه ای از تو
برای لحظه ای با تو
دلم تنگ است
سلام ... لطفا این نظر من را با دقت کامل بخوانید ... !!
((من یک نوجوان 14ساله اورامانی هستم . )) بعضی از سخنان شما که در مورد زردشتی بودن این پیر است را رد می کنم . این باور کاملا غلط است که پیر شالیار زردشت است . دلایل من : 1- قبر پیرشالیار را جمعیت روستای اورامان با قطب نما و... مشخص کرده اند که کاملا رو به قبله است و هر مزاری که رو به قبله باشد می توان در اهل سنت آن فرد را مسلمان و پیرو یکی از مذاهب اسلامی دانست 2- نام اصلی پیرشالیار سید مصطفی است (طبق شواهد ) واین نشان از آن دارد که اگر فردی مسلمان نباشد چرا اسم آن ، اسم پیامبر بزرگ اسلام است . پس مصطفی اسم پیامبر و پیرو او هم کسی است که اسمش را بر خودش با افتخار نهاده است . 3- در این مراسم قربانی (یکی از نماد های اسلامی ) ذکر کلمه ی الله وجود دارد 4- مراسمی که شما آن را کمسای نامیده اید .. در اصل کلمه طبق شواهد کومسا است (کومسا) کلمه ای است مرکب : کو + مسا = کومسا که یعنی اجتماع و یادگیری که بازهم طبق نقل های سینه به سینه این مراسم در زمان پیرشالیار ریشه گرفته است و پیرشالیار بنیان گذار این مراسم بوده است :::::::: به این شرح::::::: روزی مردی که گله اش شیر چندانی نداده بود به خدمت سید مصطفی می آید و طلب دعا و یا به اصطلاح دیگر طلب تبرکی از او می کند پیر شالیار می گوید که ( لوه چا تونیو پاساری کو چه ماره ره جه دمای وه لوه کرش گورو حیوانکیت ره = اورامی ) از آن سنگ کناری کمی به عنوان تبرکی بشکن و بر درب جایگاه گله ات آویزان کن .......... پس از این ماجرا گله آن مرد شیر فراوانی را داد و مردم اورامان تخت به عنوان یک تبرک هنوز نیز از آن استفاده می کنند این مراسم مراسمی است اسلامی که مسلمانان اهل سنت اورامان تخت آن را با شکوه بسیار زیاد هر ساله برگذار می کنند که یادی باشد از آن بزرگوار ..
همچو روسپی
لمیده بر تخت بی عاری
سزاوار نیست
ستیز باید
سفر باید.
نان به تن فروشی خوردن هنرمندی نیست
که به اندیشه است
همان که آدمی را به هیبت آدمی نگاشت
نه هیات گیاهی که می روید و می خشکد
نه چون کفتاری که نان به بازوی دیگری خورد و نه روبهی فریبکار
که چونان انسان
(گرچه امروز انسان کمتر از بوته خیار سر جالیز شده)
لیک
انسانی به روانی یک روح بلند باید شد
و به هر سو سر زد
و سفر کرد
نه چونان چلچله ها
هجرت چلچله شاید
ترس از مردن در ظلمت موطن باشد
سفر ما باید
هنر نیک نوشتن باشد
دفتری را که نوشتیم و در آن سطر هایی همه پوچ
خالی از جنبش رویا که حقیقت گردد
سفر ما باید
پر از اندیشه ی بودن باشد
رفتن و یافتن پنجره ای رو به گرمای زمان
که بیامیزد
به اندیشه ی پر جوش و خروش
و حقیقت آنجا
نه سرابی باشد
و نه رویا
سفر ما باید
نه گریزاز خود
که امید وصالی باشد
پس
بستیزیم
نهراسیم
کین طلوع خورشید
زایش بعد از مرگ
هجرت از ظلمت شب به عروجی روشن
همچو تقدیر مجدد باشد
پس ببندیم بنه
خیره بر ره نشویم
روح بر ره سپریم
و به سمتی برویم
که فراتر رود از ریگستان
دورتر از گندابه ی مرداب سکون
وقت تنگ است
جامه از نور بپوشیم
توشه راه جرعه شرابی ببریم
مصحف از نو بنگاریم
وقت تنگ است
کاروان آماده ست
ساربان بیدار است
مبادا که برد غفلت خواب
همرهی در ره پر پیچ و خم فردا را
گذرگهی غبار آلود و مرگ اندود بود
ره سی ساله که طی کردم تا دوش
نشیب بود و فراز نه
تلاش بود و ثمر نه
شام سیاه بود و کور سوی سحر نه
و افق
مه آلود و سرد
پراز معنا ولی پوچ
عمر رفته را اسف
با ادامه ره چه باید کرد؟
و وقتی می خواهم در ایران سفر کنم با سلام و صلوات و صدقه و آیته الکرسی روانه می شوم و هر آن منتظر حادثه یا عاملی برای تخریب اعصاب و روان هستم. از رفتار کارمندان هتل ها و اماکن دیدنی و مراکز خرید تا نحوه ی رانندگی و هزینه های نا متعارف.
اما چه شد که این مطلب را نوشتم:
امروز خواستیم با دوستان سفر کوتاهی را تحربه کنیم تا مقداری از فشار روانی و استرس ها کاری و اجتماعی مان کاسته شود. در اتوبانی جرثقیلی در حال انجام وظیفه بود. هیج علامت هشدار دهنده ای هم نداشت. که اگر داشت باعث تعحب می شد. بالاجبار توقف کردیم. یک خودرو با راننده ای خواب آلود و بدون گواهی نامه ماشینمان را مستفیض کرد. نتوانستیم به سفر برویم. جرثقیل هم رفت. طبق معمول نه پاسخگویی برای عمل جرثقیل می توان یافت و نه عمل فرهنگسازی و آموزش رانندگی. و نه هییییییچ. ولی جایتان خالی بعد از حمل آنچه روزی ماشین بود به پارکینگ قصد کردیم با سلام و صلوات کله پاجه ای بر رگ خسته بزنیم که زدیم.
مرا در غیاب خود مجازات می کنند
جنایت ناکرده را مکافات می کنند
جمعه با چند تن از دوستان از این قطب گردشگری بازدید کردیم. حادثه ی بدی رخ داد. یکی از ایوان های روستا بر سر دوستان آوار شد. ۴ نفر از رفقا آسیب کمی دیدند ولی محمد زیر آوار ماند. شک سنگینی بود.
از زیر خاک در آوردیمش اما دو قطعه ی سیمانی روی پای او افتاده بود. قطعه ها را برداشتم و با صحنه ی وحشتناکی روبرو شدم. آیا پای محمد قطع شده بود؟ نه دعا کردم چنین نشود. آمبولانس خبر کردیم بعد از یک ساعت آمد و او را به نطنز بردیم و همانجا بستری و عمل شد. دیشب هم با در اتاق عمل بود برای عملی دیگر. همانطور که همیشه خدا یاور ملت ماست این بار هم کمک کرد تا پای محمد قطع نشود.
یک گردشگر خارجی هفته ی پیش در بازدید از ابیانه گفته بود ایمنی در اماکن عمومی صفر است که اثبات شد.
چند نکته:
۱- مردم روستا می گفتند میراث نمی گذارد دست به ظاهر روستا بزنیم. پس متولی روستا میراث است؟ میراث که خود بی صاحب است چگونه صلاحیت تولی روستایی را دارد؟
۲- چرا این روستا هم مانند روستاهای گردشگری دیگر ایران کثیف است؟ دهدار و دهیار و نماینده میراث و شورای روستا و شورایار و غیره و ذلک که حقوق می گیرند آیا وظیفه ی نظافت بر عهده نداردند. زیبا سازی بلد نیستند؟ فقط بودجه می گیرند و بر رگ مبارک می زنند؟
۲- با این همه مخاطبی که روستا دارد به نظر شما نباید که کلینیکی آمبولانسی حکیمی طبیبی شفا خانه ای داشته باشد؟ به کدخدا هم زنگ زدیم پیچید به بازی. گفت زنگ بزنید به ۱۱۵. گفتیم بابا کدخدا دمت گرم شماره اورژانس رو حداقل بلدی. خودش کلی کاره. حقوق می گیریم که حرف مفت بزنیم. موقع عمل سرمان را تا گردن در برف فرو می بریم.
۳- آخه مومن خدا که ادعای مرمت می کنی و ابنیه ی تاریخی رو احیا می کنی! به ایوان در حال ریزش که ملاط سیمان نمی زنند که سنگینی کند و مزید بر ریزش شود. اگر الوار و کاه گل روی محمد می ریخت طوری نمی شد مثل بقیه ی دوستان. همان ملاط سیمانی بود که محمد را زمین گیر کرد.
۴- شمایی که دم از خروج ارز و تورهای خروجی می کنید! چه کردید که ارز بیاید و تورها ورود کنند؟همان روز ۱ ساعت قبل از حادثه گروهی از خبرنگاران و تورگردانان چینی در محل بودند. شانس یار بود که حادثه را ندیدند و رفتند تا بخت برگشتگانی را به این مملکت بفرستند.
در نهایت اینکه موضوع را پیگیری می کنیم و امیدوارم بالاخره مسئولی مسئولیت حادثه را بپذیرد. یکی هم پاسخگو باشد.
تو هم دیرینه ام یار؟!
تو هم با ما نداری سازگاری؟
تو هم خواهی که بخراشی گلویم؟
تو هم خواهی که بگدازی دو چشمم؟
به تیغ دود نرم بی صدایت؟
تو ای هم پای شبهای درازم؟
تو ای هم پیک مستی های نازم؟
تو هم کامت گرفتی از لبانم؟
تو هم "سیگار"؟!
تو هم دیرینه ام یار؟!
تو هم با ما نداری سازگاری؟
محبوبه
ورودی شهر ممنوعه از سمت میدان تیان آن من
من و کامبیز صبوری
مفلسی پشتک زنان آید به ایران غم مخور
خانه ی احسان شود از بیخ ویران غم مخور
ای دل مسکین که دایم فکر مسکن می کنی
حتما این مشکل شود بعد از تو آسان غم مخور
گر چنین گردد زمانه می کنی بر تن کفن
خاک بر سر می شوی ای زار و نالان غم مخور
چرخ گردون گرچه پنچر شد چو دور ما رسید
دایما پنچر نماند چرخ دوران غم مخور
در خیابان با خیال خانه چون گردی خمار
گر گرفتت شحنه با صد گونه بهتان غم مخور
گرچه منزل هست نایاب و گران این روزها
عاقبت آن هم شود ارزان چو انسان غم مخور
بانک اگر با بیست و شش درصد دهد وامی به تو
کارمزد است آن نه بهره ای مسلمان غم مخور
وادی رحمت تو را باشد سرایی امن و دنج
این پریشانی رسد آنجا به پایان غم مخور
حافظ شیرین سخن آن رند شوخ خوش مرام
این غزل را بهر تو کرده است عنوان غم مخور
« هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب
باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور»
یالقیزا در خواب و بیداری و صبح و ظهر و شام
تا بود وردت دلار و مارک و تومان غم مخور
........
{وادی رحمت قبرستان تبریز است}
شب از پی شب
تشویش از پس تشویش
چند صبوح تا صبح رهایی راه است؟
راه پر پیچ و خمی ست گردش عمر
سی چرخ در تلاطم
سکان این کشتی دلگیر آیا چرخ دگر خواهد زد؟
با خبرم از لب لعل ات که بود باده فـروش
که کند به جرعه ای مست و برد طاقت و هوش
بار اول که بنوشیدم از آن جام صبوح
زیر لب نغمه سرودی و بگفتی که نوش
روی ماه ات چو چراغ شب تاریکم شد
به در اندر بخرامیدی و گرفتی ام در آغوش
شب، روشن و من محو تماشای نگاه ات بودم
بحر مواج نگاه ات متلاطم شد و پر جوش و خروش
ذوب در حُرم وجودت شده مبهوت حضورت گشتم
زان می ناب به تکرار بنوشیدم و گشتم بیهوش
صبح بیدار شدم تو نبودی به برم لیکن بود
در و دیوار سرایم همه از نقش خیال ات منقوش
عاصی شدم هر شب چو به مه خیره شدم
طالع بی شفقت بین که چنین شدم فراموش
شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام
سعدی
مسافر بودن هم عالمی داره.
معبد بودای خوابیده
(به قول اشکان بروج: بودای لمیده)
وطن ام
وطن ام
وطن ام
امیدوارم خون گرمی و مهربونی آرین به رفقای خوزستانیمون بکشه.
آرین در زیگورات
اولین بار هفت ماه بود که این بنا رو دید
تحریم هم که به .... مان نیست.
این من رنجور آزرده
چه می جویی در این ویرانه ی دلگیر آشفته
2 روز گذشته درگیر جلسات و بازدید از هتل ها بودم. امروز صبح فرصت شد تا نگاهی به سایت های گردشگری آن هم داشته باشم.
این روزها در دهلی مسابقات 2010 کشورهای مشترک المنافع برگزار می شود. آلودگی هوا مانند مه غلیظ سایه بر شهر گسترانده و ترافیک شهری بی داد می کند. اما همه چیز آماده ی گشت شهری است.
محلی که مهاتما گاندی رهبر فقید و کبیر هندوستان سوزانده شد
در اگرا فقط فرصت بازدید از تاج محل را داشتیم
شاه جهان ( خرم شاه) پسر جهانگیر شاه در غم از دست دادن همسرش ممتاز (ارجمند بانو بیگم) عمارت تاج محل را ینا کرد.
این زوج نمونه در سال 1612 ازداج کردند و ممتاز که زنی ایرانی بود در سال 1630 در گذشت. حاصل این ازدواج 14 فرزند بود. یک سال بعد ساخت بنا توسط 2000 کارگز ایرانی تحت نظر معمار ایرانی به نام استاد عیسی خان افندی از شیراز شروع شد و 22 سال ساخت بنا طول کشید.
در مسیر جیپور به آگرا و نزدیکی های آگرا، شاید 50 کیلومتری آن، شهری بسیار زیبا به نام فاتح پور سیکری آرمیده است. بخش تاریخی آن به دو قسمت سیکری که کاخ پادشاهی بود و فاتح پور که مسجد جامع بود تقسیم می شد.
پس از بابور شاه و همایون شاه، اکبر سومین پادشاه مغول هند بود که این شهر را ( 1570)ساخت. او به تمام ادیان احترام می گذاشت . حتی دینی به نام دین اللهی را خواست تا بنیاد گذارد که نافرجام ماند. او شاعری تیز هوش بود.
چند قانون مهم در زمان او به تصویب رسید. دیگر زنان با جسد شوهر خود زنده به گور نمی شدند، بیوه ها می توانستند ازدواج کنند و تفاوت سنی در ازدواج مهم شد. به عبارتی مرد مسن اجازه ی ازدواج با دختر نوجوان را نداشت.
اکبر سه زن داشت. رقیه بیگم که مسلمان بود، ماریا مسیحی و Jodha هندو. پسر وی جهانگیر شاه از زن هندوی او بود.
اکبر بعد از 16 سال سلطنت فاتح پور سیکری را ترک و به لاهور رفت
.
